سلسله‌ى  ِ چندين هزار             هزار گيسو

 تپيده مستى            مستى‌ى  ِ  چندين هزار هند

                          ـــ  افسانه كه نيست          در  چشمان‌ات است  ـــ

                   رديف‌هاى  ِ تن‌ام را به آ تش كشيده است  .

و وسوسه‌ى  ِ بوسه‌يى

ستون از اركان‌ام          برمى‌داشت           و پرتوى  ِ زخمى به جان‌ام

                                                                    كه عشق داند  ـــ

ديگر به اين      كه نه نمى‌گويم

                                 پنج قاره‌ى  ِ تن‌ام كه بر باد

                                              ــ  تا تنها تو بداهه ى  ِتن‌هاىام باشى

                                                             تنها تو تن‌هاىام باشى ـــ

پياله‌ى  ِ زخم‌هاىام       لبالب

كمين گاهى از                عزراييل  است

                      و تمامی ی  ِ جان‌ام كه اضلاع دل‌داده‌گی ى  ِ تو مى شوند

من البرز را فرا خوانده‌ام

                                  هنگامى كه به آتش‌اش كشيدى

و هشت ببر  ِ مازندران را هار  ِ بوى  ِ تو كرده‌ام

                                                        ــ " كه اى پرى كجايى ؟!

                                                              كه رخ نمى‌گشايى ــ ــ

مرا هستى كه بگذارى مرا بر خاك و بگريزى

                                        كه بگذارى مرا بر خاك و بگريزى  ــ ــ

" تو اى پرى كجايى ؟!

 كه در پياله‌ى  ِ زخم‌هاىام         هزار و يك بار

                                                    عزراييل را سردرگم كرده ام  !

                                                                                       اميرحسين طاهرىنژاد